Chcę jak niczego na świecie

„Chcę, jak niczego na świecie odpowiadam.
Jeśli chcesz zostać z nami, jestem wniebowzięty. Ale umawiamy się Ali Baba to mój orzech do zgryzienia. Jastrzębie Wzgórze musi się powiększyć, a nie odwrotnie. Tak mi przykazał mój ojciec i ja mu to przyrzekłem. Jeszcze żyję, a ten, kto odziedziczy Jastrzębie Wzgórze, przyrzeknie jego niepodzielność mnie. Nie Ben, ale jego syn, jeśli będzie go miał. Nie przepisałem gospodarstwa na Bena, bo wżenił się w rodzinę Grzelaków, a ten ród nigdy do niczego nie doszedł, od początku świata. Rozumiesz mnie
Kiwam głową i chyba minę mam niewyraźną.
Nie martw się, porozmawiam z Kaśką. Może ona to zrozumie, a jeśli nie, chyba taki nasz los. Załatwimy, co się da. A ty pilnuj stadniny, klacze źrebne, więc miej na nie oko.
Dobrze, ale pogadaj z Kaśką, dla spokoju sumienia. Proszę.
Pogadam, przyrzekam. I z księdzem też. I dam na mszę za pokój na świecie.
Zbieram się z powrotem, idę do drogi.
Tuska! słyszę i odwracam się. Bez stadniny żyć już nie potrafisz, prawda
Nie odpowiadam, kiwam tylko przytakująco głową. Macham ręką na pożegnanie i wskakuję na Kasztankę.
Tak, bez koni życie straciłoby sens. Bez mężczyzn mogłabym żyć, bez koni nie.
WIZYTA Ali Baba
Dochodzi dziesiąta, Franek stoi przy furtce, oparty o sztachety, tak jak myślałem. Od zwolnienia z pracy stoi przy furtce. Zawsze stał, nigdy nie siedział, a przecież mógł sklecić ławeczkę. Nie, on czeka, jest gotów. Umrze, cholera, na stojąco. Stać i stać, przecież lepiej siedzieć. Stare pokolenie, żadnej inicjatywy, tylko upór. Cholery można dostać. Zatrzymuję samochód, opuszczam szybę.“(11)