Komentarze do Caroliny ukazywały

„Komentarze do Caroliny ukazywały się w XVI, XVII i jeszcze niemal do końca XVIII w. Najwcześniejszy jest komentarz Goblera z 1543 r., jeden z najpoważniejszych zaś Jana Samuela Bóhmera z 1770 r. Mediationea in Constitutionem Criminalem Carolinam).
Z prac, które opierały się na Carolinie, wymienić należy Jodoka D a mhoudera Praxis rerum criminalium (1554 r.) oraz Benedykta Carpz o w a Practica nova imperialis Sazonica rerum criminalium (1635 r.), który w dziele tym uwzględnił ustawodawstwo saskie i praktykę sądową, zwłaszcza sądu lipskiego. Dzieła te wywarły poważny wpływ na praktykę sądów miejskich w Polsce.
Autorowie dzieł z zakresu prawa karnego uwzględniając doktrynę włoską wprowadzili podział przestępstw na lżejsze (leviora), cięższe (atrocia) i bardzo ciężkie (atrocissima). Te ostatnie powinny być karane kwalifikowanymi karami śmierci, przy czym mogły to być kary ostrzejsze niż przewidziane w ustawie.
Praktyka, a za nią w XVIII w. ustawodawstwo, dopuszczają możliwość wymierzania przez sędziego kary nadzwyczajnej (poena extraordinaria), jeśli ustawa wyraźnie nie oznaczyła kary lub jeśli chodzi o czyn nie przewidziany wprawdzie w ustawie jako przestępstwo, ale który sąd stosując analogię uważał za karygodny. Zasadniczo kara nadzwyczajna nie powinna być karą śmierci.“(15)