Ponieważ przy omawianiu

„Ponieważ przy omawianiu worka napletkowego łechtaczki wspomniałem obszernie o wydzielinach gruczołów łojowych i konieczności dokładnego usuwania łoju, nie potrzebujemy
tego powtarzać. Wprawdzie wydzielanie i gromadzenie łoju w rowku zażołędnym (poza brzegiem żołędzi) członka zwykle nie jest tak silne, jak u niektórych kobiet, oraz wytwarzanie zapachów jest słabsze niż u kobiet lub u samców różnych zwierząt w okresie rui — jednakże wymogi stawiane pod tym względem kobietom mają tą samą wartość w odniesieniu do mężczyzn. Dlatego muszę podkreślić, chociażby ze względu na zapobieganie zapaleniom, konieczność regularnego mycia worka napletkowego, zwłaszcza zaś rowka zażołędnego.
Według powszechnego mniemania, nakaz religijny obrzezania u ludów wschodnich wynika w znacznej mierze z zamiaru przestrzegania wymogów higieny. Obcięcie napletka, które przez współczesnych chirurgów stosowane jest przy zwężeniu jego otworu, przeciwdziała gromadzeniu się łoju napletkowego (smegma praepulii) oraz zaleganiu różnych substancji, które mogą się dostać do worka napletkowego w czasie spółkowania — ułatwia więc zachowanie czystości.
Żołądż członka pokryta jest przedłużoną częścią wewnętrznej blaszki napletka, wygląda to jak skóra. Na brzegu ujścia cewki moczowej przechodzi ona w błonę śluzową cewki. Skóra ta ma bardzo liczne i różnego rodzaju zakończenia nerwowe, które są ze sobą ściśle powiązane włóknami nerwowymi, tak żc tworzą razem gęstą siatkę delikatnych aparatów nerwowych. Siatka ta odbiera wszystkie bodźce mechaniczne (nawet te najsłabsze) oraz przewodzi je za pośrednictwem dróg nerwowych do mózgu, gdzie — jeśli bodźce te nie są tak silne, aby wywoływać ból — odczuwane są jako rozkosz.“(1)