Również Stanisław Schimitzek

„Również Stanisław Schimitzek, który był wówczas sekretarzem poselstwa w Paryżu, tak wspomina o Zamoyskim „Gdy trzeba było, potrafił z nami pracować godzinami nad trudną redakcją jakiegoś ważnego dokumentu lub przesiedzieć do białego rana nad ustaleniem w najdrobniejszych szczegółach planu jakiejś ważnej akcji dyplomatycznej".
Na stanowisko ministra spraw zagranicznych przyszedł uzbrojony nie tylko w doświadczenie, ale także w wyraźnie sprecyzowany program działania. W sporządzonych przez siebie w dniu 4 lutego 1924 r. tezach Zamoyski ujmował następująco główne założenia polityki polskiej „1. Podstawą polityki zagranicznej polskiej było i jest przestrzeganie obowiązujących traktatów i ścisłe ich wykonanie. Polityka polska jest na wskroś pokojowa. Rząd polski, którego główne wysiłki idą w kierunku sanacji finansów, upatruje w normalnym ułożeniu stosunków między państwami i ich zbliżeniu ekonomicznym, konieczną podstawę do zrealizowania swoich zamierzeń. 2. Dlatego też przywiązuje wielkie znaczenie do utrzymania i pogłębienia sojuszów Polski, zawartych na powyższych zasadach, a w pierwszym rzędzie sojuszu z Francją. 3. W stosunku do swoich sąsiadów Polska pragnie, opierając się na zawartych traktatach, dążyć do współdziałania z nimi na terenie gospodarczym, do przyczynienia się tym samym do sanacji stosunków panujących w Europie". Oznaczało to więc konsekwentne trzymanie się linii politycznej poprzedników, dalszą pracę nad umocnieniem pozycji międzynarodowej Rzeczypospolitej.“(5)