Ujawnia się w tym miejscu

„Ujawnia się w tym miejscu rzeczywisty powód tak prędkiej kapitulacji brytyjskiego premiera. Sytuacja, jaka wytworzyła się w Londynie po głosowaniu w Izbie Lordów i w Izbie Gmin oraz po sprzeciwie kilku członków gabinetu wobec popartej przez Parlament polityki rządu, zmuszała Pitta albo do kompromisu (a więc do rezygnacji z planu, który był przyczyną konfliktu), albo do radykalnej reorganizacji gabinetu. Możliwe było tylko drastyczne rozwiązanie należało usunąć z rządu tych jego członków, którzy sprzeciwiali się polityce premiera oraz powołać nowy gabinet, oparty na wyraźnie zaznaczonej większości w Izbie Gmin, złożony wyłącznie z ministrów podzielających w dziedzinie polityki zagranicznej poglądy Williama Pitta i Josepha Ewarta. Musiałoby to jednak doprowadzić do kryzysu politycznego, którego ostatecznego wyniku nie można było przewidzieć. Na taką okazję czekała bowiem od dawna whigowską opozycja z Foxem na czele, który ufny w protekcję księcia regenta, liczył zawsze na ubezwłasnowolnienie Jerzego III i otrzymanie w nowej sytuacji stanowiska premiera. Trudno było wykluczyć możliwość powtórzenia się sytuacji z przełomu 1788 i 1789 roku, gdy nagła demencja Jerzego III (22 X 1788), spowodowana tajemniczą chorobą (dzisiaj wiemy, że była to porphyria, dziedziczne zaburzenie metabolizmu z okresowymi skutkami m.in. w świadomości), postawiło kraj wobec perspektywy regencji, sprawowanej przez zaprzyjaźnionego z Foxem księcia Walii, do czego nie doszło tylko dzięki nagłemu powrotowi króla do zdrowia w lutym 1789 roku. Ale opozycja nadal liczyła poważnie na taką szansę i na możliwości ponownej demencji króla budowała swoje plany polityczne. Lęk przed koniecznością ewentualnego przezwyciężenia wewnętrznego kryzysu politycznego skłonił w końcu Pitta do rezygnacji ze swojego planu173.“(10)